Πέμπτη, 28 Ιανουαρίου 2016

ΔΥΟ ΠΙΚΡΑ ΛΟΓΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΠΡΟΣΦΥΓΕΣ…

ΔΥΟ ΠΙΚΡΑ
ΛΟΓΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΠΡΟΣΦΥΓΕΣ…

ΔΥΟ ΛΟΓΙΑ ΓΙΑ  ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΠΡΟΣΦΥΓΕΣ…

ΑΝΤΩΝΗ Π.ΑΡΓΥΡΟΥ

Η Ελλάδα έλαβε προειδοποίηση από την Κομισιόν ότι αν σε τρεις μήνες δεν ελέγξει τα σύνορά της θα αποχωρήσει από τη ζώνη Σένγκεν, μεγαλώνοντας έτσι η πίεση προς τη χώρα μας για το μεταναστευτικό.

Ο ξένος Τύπος παρακολουθεί τις ραγδαίες εξελίξεις και καταγράφει τις δραματικές συνέπεις που θα έχει για την Ελλάδα ενδεχόμενο κλείσιμο των συνόρων. Η γαλλική Le Figaro, με τίτλο «Ελλάδα: Η τουριστική περίοδος βρίσκεται σε πίεση», προειδοποιεί ότι η μεγαλύτερη βιομηχανία της χώρας βρίσκεται σε κίνδυνο αν κλείσουν τα σύνορα και παγιδευτούν εδώ οι μετανάστες.

Έχω την απορία γιατί δεν ακολουθούμε την εμπειρία στο ζήτημα και τα σχέδια που έχουν εκπονηθεί

Ιδού η Ιστορία :

Προσφυγιά σημαίνει απώλεια της πατρίδας, της ελευθερίας, της αξιοπρέπειας και φόβος. Οι Έλληνες βιώσαμε πολλές φορές την προσφυγιά και την βιώνουμε και σήμερα στα μάτια των αθώων που έρχονται κυνηγημένοι στο Τόπο μας. Όμως οι Έλληνες  ξεχνάμε γρήγορα το παρελθόν  μας αλλά και τον τρόπο που αντιμετωπίσαμε παρόμοιες καταστάσεις:

Καλοκαίρι 1974:Ο Τούρκικος Στράτος μετά την βάρβαρη εισβολή και κατοχή περιοχών στην Κύπρο, έδιωξε με την βία περίπου 200.000 Ελληνοκύπριους από τις Τουρκοκρατούμενες περιοχές.  Πρόσφυγες στην ίδια τους την πατρίδα, οι περισσότεροι ήταν άστεγοι, αφού έχασαν όλες τις περιούσιες τους, και έμεναν σε αντίσκηνα και σε καταυλισμούς που δημιουργήθηκαν γι αυτό το σκοπό.  Η κυβέρνηση της Κυπριακής Δημοκρατίας μερίμνησε τα άτομα αυτά  να στεγάζονται προσωρινά σε οικισμούς. Ο Γιώργος Ιακώβου ο οποίος ανέλαβε τη Διεύθυνση της Υπηρεσίας Εξυπηρέτησης Προσφύγων και τα έφερε σε πέρας άψογα ένα τεράστιο άθλο . Η πληγωμένη Κύπρος ,μόνη της με αξιοπρέπεια αντιμετώπισε επιτυχώς το προσφυγικό πρόβλημα της με επιτυχία.

Δεκέμβρης 1990. Παραμονές Χριστουγέννων και οι πρώτοι Αλβανοί περνούν τα σχεδόν αφύλακτα σύνορα με την Ελλάδα. Μέχρι τα τέλη Ιανουαρίου του 1991 ήδη είχαν περάσει τα ελληνοαλβανικά σύνορα 11.000 Αλβανοί πολίτες από τους οποίους οι 5.000 επαναπατρίζονται οι υπόλοιποι παρέμειναν καθώς ήταν Βορειοηπειρώτες ή τουλάχιστον έτσι δήλωναν.  Η Ελληνική Κυβέρνηση    σ’ εφαρμογή παγίων σχεδίων κρίσεως, ανέθεσε στον τότε Α/ΓΕΕΕΘΑ Στρατηγό Ι. Βερυβάκη, ο οποίος  με τον Πόντιο Στρατηγό Σιδηρόπουλο, τότε διοικητή της ΣΥΚΕΑ  είχε  τον συντονισμό για την αντιμετώπιση της κρίσεως  και παράλληλα δημιούργησε ένα  ευέλικτο μηχανισμό το ΥΠΕΞ, ένα ΝΠΙΔ για την διοικητική υποστήριξη των προσφύγων, αλλά και των ομογενών εντός Αλβανίας. Δημιουργήθηκαν άμεσα οικισμοί υποδοχής σε εγκαταλειμμένα στρατόπεδα, μισθώθηκαν ελεύθερα ξενοδοχεία κλπ και αντλήθηκαν πόροι  από την Ευρωπαϊκή Ένωση. Η Ελληνική Πολιτεία δαπάνησε για το  έργο αυτό 7.239.071.273 δραχμές.   

1991-1995.Η διάλυση της πρώην ΕΣΣΔ, οδήγησε στη Ελλάδα  ένα νέο κύμα προσφύγων Ελλήνων του Πόντου, πάνω από 100.000 άτομα. Οι ειδικές συνθήκες που δημιουργήθηκαν με την διάλυση της ΕΣΣΔ, η τάση φυγής ,οι εμφύλιες συγκρούσεις, η καθυστέρηση χορήγησης αδείας εισόδου με την ένδειξη «παλιννόστηση» έφερε στη Ελλάδα ένα κύμα προσφύγων στο οποίο περιλαμβάνονταν μεγάλος αριθμός παλιννοστούντων ,αλλά και άλλων προσώπων που είχαν αφιχθεί στη Ελλάδα με άδεια εισόδου για τουριστικούς λόγους ,όπως και προσώπων μελών της οικογενειών παλιννοστούντων . Η Ελληνική Πολιτεία ανέθεσε στον Κύπριο Γιώργο Ιακώβου (πρώην ΥΠΕΞ της Κυπριακής Δημοκρατίας) την αντιμετώπιση και αυτού του προβλήματος ,αφού είχε δείξει την επιτυχημένη δραστηριότητα του στην περίπτωση των Κυπρίων προσφύγων του 1974 . Δημιουργήθηκαν άμεσα και χωρίς καθυστέρηση υποδομές άμεσης φιλοξενίας μέσα στα πλαίσια του Κρατικού μηχανισμού και σ’ εφαρμογή υπαρχόντων  σχεδίων Σε οικισμούς υποδοχής φιλοξενήθηκαν  γύρω στις 12.000 άτομα και δαπανήθηκαν  2.371.616.713 δραχμές. Ενδεχομένως η οριστική εγκατάσταση των Ποντίων στη Θράκη να απέτυχε μερικώς ,αλλά εδώ αναφέρεται η άμεση  ετοιμότητα του Ελληνικού Κράτους για την υποδοχή προσφύγων.

Επιχείρηση «Χρυσόμαλλο δέρας». Το καλοκαίρι του 1992 στην Αμπχαζία (αυτόνομη δημοκρατία της Γεωργίας, πρωτεύουσα το Σοχούμι), με αφορμή την είσοδο Γεωργιανών στρατευμάτων, ξέσπασαν πολεμικές συγκρούσεις. Οι Έλληνες της περιοχής και οι περιουσίες τους βρέθηκαν στο έλεος των μαχών και των φανατικών παραστρατιωτικών ομάδων. Η Ελληνική Πολιτεία άρχισε να γίνεται δέκτης αιτημάτων για βοήθεια.

Το τελευταίο δεκαήμερο του Ιουλίου ’93, κλιμάκιο από την Ελληνική πρεσβεία της Μόσχας, το ΓΕΕΘΑ και το ΕΙΥΑΠΟΕ, βρέθηκε στο εμπόλεμο Σοχούμι για τη σχετική προετοιμασία. Το συνολικό κόστος της επιχείρησης υπολογίστηκε ότι θα ξεπερνούσε τις 100.000.000 δρχ. Το καλοκαίρι του 1993, το Ε/Γ- Ο/Γ πλοίο «Viscountess» της εταιρείας MARLINES με πλοίαρχο τον Καπετάν Γιώργη Σαμιωτάκη που εκτελούσε ταξίδια στη γραμμή Ελλάδα-Ιταλία ναυλώθηκε για μια άκρως απόρρητη επιχείρηση. Στο λιμάνι του Πειραιά το «Viscountess» φόρτωσε ελληνική ανθρωπιστική βοήθεια. Στο πλοίο, εκτός από το κανονικό του πλήρωμα, επιβιβάστηκαν στελέχη του ΓΕΕΘΑ, πεζοναύτες, βατραχάνθρωποι, και νοσηλευτικό προσωπικό από το Ναυτικό Νοσοκομείο Αθηνών.. Προορισμός το Σοχούμι. Ανήμερα της «Παναγίας», το πρωί της 15-8-1993, το «Viscountess» κατέπλευσε στο Σοχούμι. Εκφόρτωσε την ανθρωπιστική βοήθεια και αμέσως με τάξη αλλά και ταχύτητα επιβιβάστηκαν σε αυτό 1013 ομογενείς. Το πρωί της 17ης Αυγούστου του 1993, με τον κατάπλου στο λιμάνι της Αλεξανδρούπολης και την αποβίβαση των1013 ομογενών, γράφτηκε ο επιτυχής επίλογος της επιχείρησης απεγκλωβισμού των Ελλήνων, από το εμπόλεμο Σοχούμι.

Η επιχείρηση «Χρυσόμαλλο Δέρας» μεταδόθηκε από διεθνή ΜΜΕ, μπήκε στη διεθνή βιβλιογραφία και εξύψωσε το κύρος της Ελλάδας, στην Ομογένεια και στους Διεθνείς Οργανισμούς αφού λίγο αργότερα, στις 27 Σεπτεμβρίου 1993, το Σοχούμι καταλήφθηκε μέσα σε λουτρό αίματος από τους Αμπχάζιους.

Τα παραπάνω γεγονότα δείχνουν ότι, το Ελληνικό Κράτος στο παρελθόν αντιμετώπισε επιτυχώς και πολλές και έκτακτες καταστάσεις προσφύγων ,με σοβαρότητα και αμεσότητα. Η σημερινή κρίση ίσως να είναι η μεγαλύτερη από εκείνες που αντιμετώπισε στο παρελθόν, όταν ο ηρωικός ΕΕΣ ,οι εθελοντές και τα στρατευμένα παιδιά αντιμετώπισαν επιτυχώς τεράστιες ανθρωπιστικές κρίσεις. Είναι άξιο μελέτης αντί πειραματισμών να κοιτάξουμε με ποιο τρόπο και με ποια σχέδια  και με ποιους ανθρώπους, επιτεύχθηκαν αντίστοιχα εγχειρήματα στο παρελθόν;

ΑΝΤΩΝΗΣ Π. ΑΡΓΥΡΟΣ

28/1/2015

Τρίτη, 7 Απριλίου 2015

ΜΕΤΑΓΡΑΦΕΣ ΑΕΙ

Η Ολομέλεια του Συμβουλίου της Επικρατείας με την υπ' αριθμ. 1251/2015 απόφασή της έκρινε αντισυνταγματικό το νομοθετικό πλαίσιο για τις μετεγγραφές των φοιτητών στα Ανώτατα Εκπαιδευτικά Ιδρύματα και ακύρωσε το σχετικό νομοθετικό πλαίσιο, ενώ οι μετεγγραφές που ήδη έγιναν, ακυρώνονται και οι φοιτητές επανεγγράφονται στις Σχολές που εισήχθησαν αρχικά, σύμφωνα με τα αποτελέσματα των πανελλαδικών εξετάσεων.
Η απόφαση αυτή οδηγεί σε πλήρη ανατροπή το σύστημα μετεγγραφών στην Ελλάδα και το υπουργείο Παιδείας θα πρέπει να προχωρήσει σε νέο νόμο που θα λύνει σοβαρά προβλήματα που έχουν δημιουργηθεί. Κυρίως, όμως, με την απόφαση ουσιαστικά καταργούνται κοινωνικά κριτήρια όπως πολύτεκνοι, τρίτεκνοι, ορφανοί κ.λπ.
Ακόμη, η Ολομέλεια του Συμβουλίου της Επικρατείας, έκρινε ότι οι μεταγραφές των φοιτητών στα Πανεπιστήμια θα γίνονται με ανώτατο πλαφόν, το οποίο θα καθορίζεται από τις Σχολές (και δεν μπορεί να υπερβαίνει το 10%) και θα αφορά μόνο δύο κατηγορίες φοιτητών, αυτών που αντιμετωπίζουν προβλήματα υγείας και λόγω ανυπέρβλητης οικονομικής δυσχέρειας, ενώ κανένα άλλο κοινωνικό κριτήριο δεν ισχύει (πολύτεκνοι, τρίτεκνοι, ορφανοί, κ.λπ.).
Ειδικότερα, η Ολομέλεια του Ανωτάτου Ακυρωτικού Δικαστηρίου με πρόεδρο τον Σωτ. Ρίζο και εισηγητή τον σύμβουλο Επικρατείας Κ. Πισπιρίγκο, με την υπ' αριθμ. 1251/2015 απόφασή της, έκρινε ότι το νομοθετικό πλαίσιο του περασμένου έτους, που προβλέπει την διαδικασία μετεγγραφής των φοιτητών δεν τηρεί τις συνταγματικές προϋποθέσεις.
Υπενθυμίζεται ότι ο νόμος 4264/2014 και δύο αποφάσεις του υπουργού Παιδείας του περασμένου έτους, έδιναν τη δυνατότητα μετεγγραφής φοιτητών πολυτέκνων και τριτέκνων οικογενειών, ορφανών, τέκνων άγαμων μητέρων, κωφαλάλων, τυφλών, νεφροπαθών που υποβάλλονται σε αιμοκάθαρση, ατόμων που έχουν αναπηρία πάνω από 67%, τέκνων θυμάτων τρομοκρατίας, κ.λπ.
Η Ολομέλεια του Ανωτάτου Ακυρωτικού Δικαστηρίου αφού ερμήνευσε το άρθρο 16 του Συντάγματος που αφορά την Παιδεία, αναφέρει ότι κάθε εισαγόμενος φοιτητής στα Πανεπιστήμια «πρέπει, κατ΄ αρχήν να φοιτά στην Σχολή ή το Τμήμα όπου εισάγεται μέχρι την αποφοίτησή του».
Όμως, κατ' εξαίρεση ο νομοθέτης μπορεί «να θεσπίζει διατάξεις που επιτρέπουν τις μετεγγραφές εκείνων των φοιτητών οι οποίοι αδυνατούν να συνεχίσουν τις σπουδές τους στην Σχολή ή το Τμήμα, όπου έχουν εισαχθεί, λόγω προβλημάτων υγείας που αντιμετωπίζουν οι ίδιοι ή λόγω ανυπέρβλητης οικονομικής δυσχέρειας και ζητούν να μετεγγραφούν σε αντίστοιχη Σχολή ή Τμήμα Ανωτάτου Εκπαιδευτικού Ιδρύματος που εδρεύει σε άλλη πόλη, όπου αποδεδειγμένα θα έχουν την αναγκαία για τη φοίτησή τους ιατρική ή οικονομική, κατά περίπτωση, υποστήριξη».
Στην συνέχεια στην απόφαση της Ολομέλειας του ΣτΕ αναφέρεται ότι «χάριν προστασίας της εύρυθμης λειτουργίας και σεβασμού της πλήρους αυτοδιοικήσεως των Ανωτάτων Εκπαιδευτικών Ιδρυμάτων, το άρθρο 16 του Συντάγματος επιβάλλει στον νομοθέτη κατά τη θέσπιση των διατάξεων περί μετεγγραφών: α) να προβλέπει ανώτατο όριο για τις καθ΄ έκαστο ακαδημαϊκό έτος επιτρεπόμενες μετεγγραφές, το οποίο ευλόγως δεν δύναται να υπερβαίνει -συνολικά για τα εξάμηνα σπουδών- ποσοστό 10% επί των κατά το ίδιο ακαδημαϊκό έτος εισαγομένων σε κάθε Σχολή ή Τμήμα υποδοχής και β) να καθιστά τα όργανα των Σχολών και των Τμημάτων υποδοχής αποφασιστικώς αρμόδια για να εκτιμούν, με ειδικώς αιτιολογημένη κρίση και χωρίς υποχρέωση εξαντλήσεως του ως άνω ορίου, αν και σε ποιο βαθμό επιτρέπουν οι λειτουργικές δυνατότητες τους τη διενέργεια μετεγγραφών κατά το συγκεκριμένο ακαδημαϊκό έτος και ακολούθως να αποφασίζουν επί των σχετικών αιτήσεων των ενδιαφερομένων συνεκτιμώντας και την επίδοση εκάστου εξ αυτών στις σπουδές του».
Ακόμη, η Ολομέλεια του ΣτΕ αναφέρει ότι με τη θέσπιση των διατάξεων για τις μετεγγραφές των φοιτητών, ο νομοθέτης «δεν τήρησε τις ουσιαστικές και διαδικαστικές προϋπόθεσης που τίθενται από το άρθρο 16 του Συντάγματος, χάριν προστασίας της εύρυθμης λειτουργίας και σεβασμού της πλήρους αυτοδιοικήσεως των ΑΕΙ, αλλά επέβαλε στα ιδρύματα ουσιαστικώς απεριόριστες μετεγγραφές φοιτητών».
Κατά συνέπεια «οι διατάξεις αυτές είναι αντισυνταγματικές και ανεφάρμοστες, οι δε προσβαλλόμενες υπουργικές αποφάσεις που εκδόθηκαν για την εφαρμογή τους πρέπει να ακυρωθούν».
Η Ολομέλεια του ΣτΕ αναφέρει χαρακτηριστικά ότι οι εκκρεμείς αιτήσεις για μετεγγραφή «στερούνται νομίμου ερείσματος» και ότι οι Σχολές ή τα Τμήματα όπου αυτοί εισήχθησαν, βάσει των αποτελεσμάτων των πανελλαδικών εξετάσεων του σχολικού έτους 2013-2014, οφείλουν να τους επανεγγράψουν εάν τυχόν έχουν ήδη προβεί σε διαγραφή βάσει των επίμαχων αποφάσεων του υπουργού Παιδείας που ακυρώθηκαν.
Υπενθυμίζεται ότι στο Ανώτατο Ακυρωτικό Δικαστήριο είχαν προσφύγει, μέσω του δικηγόρου Δημήτρη Μέλισσα, η Σχολή Αρχιτεκτόνων Μηχανικών του Εθνικού Μετσοβίου Πολυτεχνείου, το Τμήμα Αρχιτεκτόνων Μηχανικών της Πολυτεχνικής Σχολής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης και 115 μέλη του Διδακτικού και Ερευνητικού Προσωπικού των Σχολών αυτών (καθηγητές).

Σάββατο, 28 Φεβρουαρίου 2015

ΑΠΟΝΟΜΗ ΤΗΣ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗΣ ΤΡΟΜΑΚΤΙΚΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ

ΚΑΘΥΣΤΕΡΗΣΗ ΑΠΟΝΟΜΗΣ ΤΗΣ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗΣ-ΣΤΑΤΙΣΤΙΚΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ


ΑΠΟΝΟΜΗ ΤΗΣ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗΣ ΤΡΟΜΑΚΤΙΚΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ
«Τους τελευταίους 30 μήνες έχουν ψηφιστεί έξι αμιγώς φορολογικοί νόμοι με 177 άρθρα και 17 νόμοι στους οποίους συμπεριλήφθηκαν 71 νέες φορολογικές διατάξεις. Γι αυτά εκδόθηκαν 111 υπουργικές αποφάσεις και 138 διευκρινιστικές εγκύκλιοι». Τα στοιχεία που παρουσίασε η Πρόεδρος της Ένωσης Διοικητικών Δικαστηρίων Ειρήνη Γιανναδάκη κατά τη διάρκεια της Ετήσιας Γενικής Συνέλευση τους μιλούν από μόνα τους. Η υπερνομοθέτηση είναι, σύμφωνα με την κ. Γιανναδάκη, ένας από τους λόγους της αναποτελεσματικότητας του συστήματος της Δικαιοσύνης που έχει αντίκτυπο στον ίδιο τον πολίτη.

Όπως τόνισε η πρόεδρος η απουσία σχεδίου και εκσυγχρονισμού αποτελεί κυρίαρχο στοιχείο για τα προβλήματα που έχουν συσσωρευτεί σε μια δικαιοσύνη η οποία βρίσκεται σε δεύτερη μοίρα κάτι που όπως είπε αντικατοπτρίζεται ακόμη και στα κτίρια που στεγάζονται τα Διοικητικά Δικαστήρια. Εκεί όπου κρίνονται φορολογικές και τελωνιακές υποθέσεις εκατομμυρίων ευρώ. Γι αυτό άλλωστε «όσον αφορά την ποιότητα του συστήματος δικαιοσύνης σε μια κλίμακα που κυμαίνεται από το 0 έως το 4 η Ελλάδα είναι τελευταία στην Ε.Ε. με επίδοση 1,5 και η Κύπρος προτελευταία με επίδοση 2».

Η κ. Γιανναδάκη επιχειρώντας να καταδείξει το πρόβλημα τόνισε ότι στις ΗΠΑ έχουν ψηφιστεί 10 νόμοι τα τελευταία... 250 χρόνια (!!!) όταν στην Ελλάδα από το 1975 μέχρι σήμερα, ψηφίσθηκαν 250 φορολογικά νομοθετήματα και τροπολογίες μαζί με άλλους 3.450 νόμους και 115.000 υπουργικές αποφάσεις.

«Βεβαίως, άγνοια νόμου δεν επιτρέπεται. Αλλά πώς να γνωρίζεις έναν νόμο του οποίου το κείμενο έχει υποστεί αλλεπάλληλες αντικαταστάσεις συμπληρώσεις, τροποποιήσεις, σε παραγράφους, εδάφια περιπτώσεις, υποπεριπτώσεις , εξαιρέσεις αλλά και με την επιφύλαξη άλλων διατάξεων όπως και αυτές έχουν τροποποιηθεί και συμπληρωθεί», είπε η δικαστής και συμπλήρωσε: «Σ΄ αυτό το πλαίσιο μπαίνουν και οι υπάλληλοι της Δημόσιας Διοίκησης οι οποίοι αδυνατούν να ενημερωθούν να ερμηνεύσουν και να εφαρμόσουν το νόμο, αλλά και οι εγγενείς αδυναμίες του συνόλου του δημόσιου διοικητικού μηχανισμού, στις οποίες συγκαταλέγονται η αδιαφάνεια, η διαφθορά, η απαράδεκτη συμπεριφορά ,άρνηση ή η βραδύτητα λήψης έγκαιρων και ορθών αποφάσεων».


Είναι χαρακτηριστικό όπως υπογράμμισε ότι «στα Διοικητικά Πρωτοδικεία, μέχρι την 31-12-2014 οι εκκρεμείς υποθέσεις ήταν 356.498 από τις οποίες οι φορολογικές, που φαίνεται να έχουν δημοσιογραφικό ενδιαφέρον είναι 67.678. Στο πρωτοδικείο της Αθήνας λόγω της μνημονιακής υποχρέωσης για τον κατά προτίμηση προσδιορισμό των φορολογικών υποθέσεων, μεγάλος αριθμός υποθέσεων με άλλα αντικείμενα εκκρεμούν από το 2009. Στα εφετεία την ίδια ημερομηνία οι εκκρεμείς υποθέσεις ήταν 47.593 από τις οποίες οι 13.382 είναι φορολογικές».

Τετάρτη, 26 Μαΐου 2010

Διαρρήκτης έπεσε στα χέρια των αστυνομικών μετά από καταγγελία του


Διαρρήκτης έπεσε στα χέρια των αστυνομικών μετά από καταγγελία του στην Άμεση Δράση ότι άγνωστοι είχαν παραβιάσει την κατοικία του. Όμως, το διαμέρισμα αποτελούσε αποθηκευτικό χώρο κλοπιμαίων, τα οποία είχαν κάνει «φτερά», γιατί είχαν κατασχεθεί από την αστυνομία, που είχε ήδη φθάσει στα ίχνη της σπείρας.
Σύμφωνα με πληροφορίες, πρόκειται για έναν νεαρό από την Αλγερία, ο οποίος μαζί με έναν Ιρακινό, μια Πολωνή και έναν ελληνοαιγύπτιο αποτελούσαν τα μέλη σπείρας διαρρηκτών που τους τελευταίους πέντε μήνες είχαν «χτυπήσει» τουλάχιστον 70 αυτοκίνητα σε διάφορες περιοχές στα Μεσόγεια και στην νοτιοανατολική Αττική.
Από τα οχήματα άρπαζαν διάφορα αντικείμενα, όπως φορητούς υπολογιστές, ρολόγια και ρούχα, και στη συνέχεια τα αποθήκευαν στο διαμέρισμα του Αλγερινού στους Αμπελόκηπους.

Μετά από αξιοποίηση πληροφοριών, οι αστυνομικοί τους εντόπισαν και τους έθεσαν υπό παρακολούθηση. Τη Δευτέρα το μεσημέρι, οι τρεις εξ αυτών συνελήφθησαν τη στιγμή που παραβίαζαν αυτοκίνητο στο Μαρκόπουλο Ωρωπού.
Γνωρίζοντας τη χρήση του διαμερίσματος στους Αμπελόκηπους ως αποθηκευτικού χώρου των κλοπιμαίων, οι άντρες της ΕΛ.ΑΣ. με τη συνδρομή κλειδαρά το άνοιξαν και κατάσχεσαν τα κλοπιμαία.
Το βράδυ της Δευτέρας, ο Αλγερινός επέστρεψε στο διαμέρισμα και όταν αντίκρισε την πόρτα ανοικτή και τα κλοπιμαία να λείπουν επικοινώνησε με την Άμεση Δράση καταγγέλλοντας... διάρρηξη. Αμέσως, οι αστυνομικοί έσπευσαν, αλλά όχι προς όφελός του.
Ο Αλγερινός δεν συνελήφθη, καθώς είχε παρέλθει το αυτόφωρο. Ωστόσο, εις βάρος του, καθώς και των άλλων τριών συνεργών του σχηματίστηκε δικογραφία.
Η αστυνομία εκτιμά ότι τέσσερις άλλοι Αλγερινοί, οι οποίοι είχαν συλληφθεί πριν από 10 ημέρες στο Χαϊδάρι, για διαρρήξεις αυτοκινήτων, ανήκουν στην ίδια σπείρα.

Κυριακή, 20 Σεπτεμβρίου 2009

Η ΝΕΑ ΤΡΟΠΟΛΟΓΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΣΚΗΣΗ ΕΝΔΙΚΩΝ ΜΕΣΩΝ (495 ΠΑΡ.1 Κ.ΠΟΛ.Δ.)

(495 ΠΑΡ.1 Κ.ΠΟΛ.Δ.
Η ΝΕΑ ΤΡΟΠΟΛΟΓΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΣΚΗΣΗ ΕΝΔΙΚΩΝ ΜΕΣΩΝ (495 ΠΑΡ.1 Κ.ΠΟΛ.Δ.)
Καταχωρήθηκε: 07-09-2009

Η νομοθετική μας παραγωγή περνάει τις καλύτερες ημέρες της. Τα προϊόντα της διακρίνονται, όχι μόνο για τη νομοτεχνική τους αρτιότητα, αλλά και για το γεγονός ότι έρχονται να θεραπεύσουν, τις περισσότερες φορές, χρονίζουσες αστοχίες των ισχυουσών διατάξεων και να καλύψουν αντίστοιχες ανάγκες της νομικής πράξης.
Είναι γνωστή η προχειρότητα η οποία διακρίνει πολλές, και μάλιστα βασικές διατάξεις του Κ.Πολ.Δ. και χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι εκείνη του άρθρου 495 παρ. 1 με την οποία ορίζεται ότι: «Τα ένδικα μέσα ανακοπής ερημοδικίας, της έφεσης, της αναψηλάφησης και της αναίρεσης ασκούνται με δικόγραφο που κατατίθεται στο πρωτότυπο στη γραμματεία του δικαστηρίου που έχει εκδώσει την προσβαλλόμενη απόφαση».
Η ταλαιπωρία και η ανασφάλεια των νομικών της πράξης να αναζητούν, μάταια πολλές φορές, με την σχετική δικαστική απόφαση στο χέρι, αυτό το δικαστήριο που εξέδωσε την προσβαλλόμενη με το ένδικο μέσο απόφαση, είναι πλέον παρελθόν, αφού ο πρόσφατος νόμος 3772/2009 (ΦΕΚ 112/Α/10.7.2009) στο άρθρο 50 αυτού ορίζει ότι: "’ρθρο 50".
1.Η παράγραφος 1 του άρθρου 495 του Κ.Πολ.Δ αντικαθίσταται ως εξής:
’σκηση
1 Τα ένδικα μέσα της ανακοπής ερημοδικίας, της έφεσης, της αναψηλάφησης και της αναίρεσης ασκούνται με δικόγραφο που κατατίθεται στο πρωτότυπο στη γραμματεία του δικαστηρίου, που έχει εκδώσει την προσβαλλόμενη απόφαση, ή στον γραμματέα του ειρηνοδικείου στην περιφέρεια του οποίου κατοικεί ή διαμένει προσωρινά ο δικαιούμενος».
Με τον τρόπο αυτό είναι φανερό ότι θα είναι πλέον αρκετό να απευθύνεται κανείς σε όλα τα Ειρηνοδικεία της χώρας, προκειμένου να διαπιστώσει αν ο αντίδικος του εντολέα τους έχει ασκήσει ένδικο μέσο, με σκοπό να λάβει πιστοποιητικό τελεσιδικίας για να λάβει στη συνέχεια απόγραφο και να προχωρήσει σε εκτέλεση της απόφασης ή αντίστοιχα για να υλοποιήσει στη συνέχεια της έννομες συνέπειες πχ αποφάσεων διαζυγίων και γενικά διαπλαστικών αποφάσεων.
Η πράγματι σοφή αυτή τροποποίηση είναι φανερό ότι στοχεύει στη διευκόλυνση του προτιθέμενου να προσβάλλει με ένδικο μέσο την δικαστική απόφαση, και γι' αυτό μάλιστα προβλέπει σαν αρμόδιο γραμματέα να δεχθεί το δικόγραφο, εκείνον και του δικαστηρίου της προσωρινής διαμονής του δικαιούμενου, λύση σύμφωνη άλλωστε και με τις επιταγές της ΕΣΔΑ περί της ανεμπόδιστης δυνατότητας του πολίτη να προσφεύγει στη δικαιοσύνη.
Επισημαίνοντας ότι ο νομοθέτης έχει επίγνωση της άρτιας στελέχωσης και οργάνωσης των ειρηνοδικείων της χώρας, αφού αναφέρεται πλέον σε «γραμματέα» και όχι σε «γραμματεία» του ειρηνοδικείου, πρέπει να ομολογήσουμε γενικά, ότι μπροστά στα αγαθά της νέας διάταξης είναι αμελητέες κάποιες ασήμαντες παρενέργειες, τις οποίες τυχόν θα επισημάνουν κάποιοι λεπτολόγοι απαιτητικοί, αιώνια μεμψιμοιρούντες σε κάθε βήμα της Δικαιοσύνης προς τα εμπρός.
Διότι, εκτός από την γνωστή διχογνωμία αλλά και την δυσκολία ως προς το βάρος και την δυνατότητα της απόδειξης ή ανταπόδειξης αυτής της, κατά δήλωση του, «προσωρινής διαμονής» του ασκήσαντος το ένδικο μέσο, ο αιφνιδιασμός και η άσκοπη ανατροπή των πάντων είναι αναμενόμενα. Όπως σε περίπτωση πχ. που κάποιος θα προχωρήσει σε εκτέλεση, αλλά η εμφάνιση ενδίκου μέσου από τον ασκήσαντα αυτό αντίδικο του, κατά την διάρκεια κάποιας, κάπου στη χώρα, «προσωρινής διαμονής του», θα οδηγήσει σε πολλαπλασιασμό των δικών, με άδηλο το μέλλον της τελεσιδικίας ή του αμετακλήτου και με δημιουργία σχετικών αμφισβητήσεων και καθυστερήσεων. Αυτό όμως δεν μπορεί να είναι τροχοπέδη σε μία τέτοια καινοτόμο διάταξη, πολύ περισσότερο μάλιστα αφού η σχετική αυτή η ρύθμιση ανταποκρίνεται θετικά σε αίτημα γενεών νομικών.
Ελπίζω ότι θα έχω την ανάλογη κατανόηση για το γεγονός ότι οι γραμμές αυτές αδυνατούν να βρίσκονται σε αντιστοιχία με την επιστημονική βαρύτητα που διαθέτει η σχολιαζόμενη τροποποίηση, αλλά η οργή, ευλογημένη καταφυγή μας σε τέτοιους καιρούς, δεν είναι πάντοτε ο καλύτερος σύμβουλος.
Τέτοιες ρηξικέλευθες τροποποιήσεις, βασιζόμενες, όπως πάντοτε, σε εισηγήσεις κάποιων ολίγων ή ελάχιστων, που γνωρίζουν πολλά, προς κάποιους ολίγους ή ελάχιστους, που τις εγκρίνουν και αγνοούν πολλά, με σε μια νεφέλη αυταρέσκειας και απόλυτης αδιαφορίας για τους υπόλοιπους με αναγκάζουν να ξαναπώ:
Ο αιώνας των μεγάλων νομοθετών πέρασε.
Ο αιώνας των νομοθετών περνάει.
Μπήκαμε («προ πολλού», μου συμπλήρωσε, σωστά, ο δάσκαλος μας Κ.Ε.Μ.) στον αιώνα των νομοθυτών.

Σταμάτης Δ. Γρύλλης
Δικηγόρος
Διευθυντής ΝοΒ

Παρασκευή, 12 Ιουνίου 2009

ΑΠ ΕΡΓΑΤΙΚΑ ΖΗΤΗΜΑΤΑ

Το Eργατικό Τμήμα του Αρείου Πάγου επικύρωσε εφετειακή απόφαση η οποία είχε δικαιώσει διευθύνοντα σύμβουλο του Οργανισμού Λιμένος Ηγουμενίτσας (που λειτουργεί υπό τη μορφή Ανώνυμης Εταιρείας), επιδικάζοντάς του διαφορές αποδοχών, αλλά και αποδοχές τις οποίες θα ελάμβανε εάν δεν τον απέλυαν πριν από τη λήξη της σύμβασης εξαρτημένης εργασίας που είχε με την ΑΕ.

Ο Άρειος Πάγος έκρινε ότι η μείωση των αποδοχών συνιστά απαγορευμένη βλαπτική μεταβολή των όρων της συμβάσεως εργασίας και η μείωση αυτή αντιστρατεύεται ευθέως τις διατάξεις της Ευρωπαϊκής Σύμβασης Δικαιωμάτων του Ανθρώπου, καθώς δεν συντρέχουν λόγοι δημόσιου συμφέροντος ή δημόσιας ωφέλειας που να δικαιολογούν τη μείωση αυτή.

Ακόμη, κρίθηκε ότι είναι αντισυνταγματική η διάταξη του Ν. 3264/2004 με την οποία προβλέφθηκε η λύση της σύμβασης εργασίας των διευθυνόντων συμβούλων των Οργανισμών Λιμένων.

Και αυτό, γιατί πρόκειται για νομοθετική ρύθμιση με «γνήσια αναδρομική δύναμη» η οποία αποτελεί «επέμβαση του νομοθέτη» και προσβάλλει το δικαίωμα στην ελευθερία της εργασίας.

Ειδικότερα, αναφέρεται στην απόφαση του ΑΠ ότι διατάξεις νόμων με αναδρομική δύναμη, που προβαίνουν σε στέρηση περιουσίας χωρίς να συντρέχουν λόγοι δημοσίου συμφέροντος και χωρίς προηγούμενη καταβολή αποζημίωσης, είναι αντισυνταγματικές (άρθρο 28 παρ. 1 Συντάγματος σε συνδυασμό με άρθρο 1 Πρώτου Πρόσθετου Πρωτοκόλλου ΕΣΔΑ).

Όπως αναφέρεται στο ιστορικό της απόφασης του ΑΠ, υπεγράφη σύμβαση εξαρτημένης εργασίας πενταετούς θητείας (2001- 2006) για τη θέση του διευθύνοντα συμβούλου του Οργανισμού Λιμένος Ηγουμενίτσας.

Με την από 18.10.2001 απόφαση των υπουργών Οικονομικών και Εμπορικής Ναυτιλίας καθορίστηκαν οι μηνιαίες αποδοχές του στα 5.869 ευρώ. Στη συνέχεια, στις 6.10.2004 με νεώτερη κοινή υπουργική απόφαση οι αποδοχές του μειώθηκαν αναδρομικά από 1.7.2004 στα 3.200 ευρώ. Περαιτέρω, με απόφαση του υπουργού Εμπορικής Ν

Τετάρτη, 10 Ιουνίου 2009

80 χρονια Συμβουλιο της Επικρατειας



Από της συστάσεως του ελληνικού κράτους, ο νομοθέτης αναγνώρισε την ανάγκη να υπαχθεί η διοίκηση σε δικαστικό έλεγχο. Το Συμβούλιο της Επικρατείας κατέστη από την ίδρυση του και σ΄ ολόκληρη την μεγάλη διαδρομή των 80 χρόνων του λαμπρού βίου του αληθινό καταφύγιο προστασίας των δικαιωμάτων και των ατομικών ελευθεριών του πολίτη, αλλά και ακοίμητος φύλακας της νομιμότητας.
Με αυτό τον τρόπο κατέστησαν πράγματι γεγονός, τα λόγια του Εθνάρχη και Ιδρυτή του Δικαστηρίου αυτού Ελευθέριου Βενιζέλου στην Συντακτική Βουλή του 1911 ο οποίος είπε ότι με την δημιουργία του Συμβουλίου της Επικρατείας «ζητώμεν να καταστήσωμεν τον Έλληνα πολίτην αληθώς ελεύθερον πολίτην».Ο ίδιος, το 1934 έγραφε «Αποχωρών της πολιτικής, είμαι ευτυχής διότι αφήνω εις την Χώραν το Συμβούλιον της Επικρατείας»,(βλ. ΝοΒ 13/1965. 530).
Το Δικαστήριο αυτό έχει αποστολή τον έλεγχο της Διοίκησης και την υπεράσπιση του Κράτους Δικαίου και έχει πλέον αναδειχθεί σε βασικό δικαιοδοτικό και δικαιοκρατικό θεσμό . Το Συμβούλιο έχει καταστεί ύψιστος θεσμό κύρους, δικαστικής ανεξαρτησίας και αξιοπιστίας, επιστημοσύνης των μελών του και σεβασμού από τον Ελληνικό Λαό. Το Συμβούλιο της Επικρατείας φάνταζε και φαντάζει ως η νησίδα και προπύργιο ελευθερίας του τόπου αυτού . Το Συμβούλιο της Επικρατείας ήδη από την μεταπολίτευση δικαίωσε την συνταγματική του αποστολή. Η νομολογία του Συμβουλιου της Επικρατείας επέβαλε σε πάμπολλες περιπτώσεις σημαντικές περιπτώσεις της καθημερινότητας,μια δέσμη θετικών υποχρεώσεων και μέτρων προς το νομοθέτη και τη διοίκηση, ελλείψει του οποίου η κατάσταση σε πολλά ζητήματα θα ήταν αφόρητη . Δεν μπορεί να φανταστεί κανείς ποια κανονιστική εμβέλεια θα είχαν στην πράξη οι συνταγματικές, εθνικές και κοινοτικές διατάξεις για ευαίσθητα ζητήματα , εάν δεν υπήρχε η πλουσιότατη νομολογία του ανωτάτου ακυρωτικού μας δικαστηρίου
Η μέχρι σήμερα εμπειρία από τη λειτουργία του Συμβουλίου της Επικρατείας, είναι, νομίζω, θετική. Η διοικητική δικαιοσύνη στην Ελλάδα, στελεχωμένη με καταρτισμένους και εξειδικευμένους δικαστές, διαγράφει ήδη μία λαμπρή πορεία. Και είμεθα βέβαιοι, ότι θα δημιουργήσει την ίδια εξαίρεση παράδοση που και η πολιτική δικαιοσύνη καθιέρωσε στον τόπο μας κατά τον ενάμιση και πλέον αιώνα ελεύθερης λειτουργίας της σύγχρονης ελληνικής πολιτείας.Η συνεχώς επιχειρουμένη προσπάθεια κάποιων να περιστείλουν με κάθε τρόπο τις αρμοδιότητες του Συμβουλίου της Επικρατείας και ιδίως στα ζητήματα προστασίας του περιβάλλοντος, είναι πλέον πασιφανής, αγνοούν και σ’ αυτή την περίπτωση ότι το Συμβούλιο της Επικρατείας δεν νομοθετεί, απλώς εφαρμόζει τους νόμους και διαπιστώνει την παραβίαση των νόμων από την εκτελεστική εξουσία, εκτός και αν θέλουν τα Δικαστήρια να τους χορηγούν με τις αποφάσεις τους πιστοποιητικό παρανομίας


Το Συμβούλιο της Επικρατείας κατόρθωσε μέσα από την 80ετή σύγχρονη ιστορία του, να καταξιωθεί στην συνείδηση του νομικού κόσμου της χώρας, με το σπουδαίο έργο που επιτέλεσε και συνέβαλλε σημαντικά στην ορθή λειτουργία του Κράτους Δικαίου.
ΟΙ Έλληνες δικαστές στο σύνολο τους με την πρωτοπορία των δικαστών του Συμβουλίου της Επικρατείας δίνουν κάθε ικμάδα, επιστημονική, σωματική, προκειμένου να συμβάλλουν στην έκδοση της δικαστικής απόφασης, που σε πάμπολλες περιπτώσεις αποτελεί σημείο αναφοράς στην διαμόρφωση της νομολογίας, με βαθιά κοινωνική συνείδηση.

ΑΝΤΩΝΗΣ Π.ΑΡΓΥΡΟΣ